Michiel Jonkman

Het is minuut 49 tijdens de return tussen Bayern München en Barcelona en Arjen Robben heeft net de 0-1 in het doel geprikt. Een mooie actie; NOS-commentator Jeroen Elshoff noemt het op televisie een “karakteristieke Robben-goal”. Van buiten naar binnen steken en dan inschieten. Het doelpunt markeert gelijk het einde van de hoop van de Catalanen – ze staan, het uitdoelpunt dubbel tellend, inmiddels 6-0 achter in doelpunten en moeten vanaf nu dus elke vijf minuten minimaal één keer scoren of hun avontuur in de Champions League zit erop. Ik schrijf dit en voel niks. En dat betekent dat de voetbalwetten keihard zijn.
Lees meer →

Eens in de zoveel tijd hou ik er wel van om te speculeren. Gewoon op basis van een klein nieuwsfeitje de fantasie zijn beloop laten en via (logisch) redeneren proberen te achterhalen wat er aan de hand is. Vandaag was zo’n dag. Op de valreep kwam er een berichtje binnen: Pat McQuaid is door WADA uit het hoofdbestuur, de zogenaamde Foundation Board, gezet. Vrij vertaald: als de hoge heren van het antidopingagentschap samen een sigaar gaan roken en cognac gaan drinken mag McQuaid niet meer komen. Hij is het jongetje uit de klas die geen uitnodiging heeft gekregen voor het kinderfeestje. Of misschien wel een uitnodiging, maar hij kreeg als enige geen snoepzak mee en werd ook niet thuisgebracht.
Lees meer →

Op zaterdag 17 november moest ik werken in de Amsterdam ArenA. AEGON, de hoofdsponsor van zowel het Nederlandse roeien als Ajax, had namelijk de ‘roeifamilie’ uitgenodigd om naar het stadion van de regerend landskampioen te komen en daar de medaillewinnaars van 2012 te eren. En ik, ik mocht ook komen. Sowieso als roei-journalist en betrokkene, maar in dit geval ook om verslag te doen van de avond. Om leuke gesprekjes aan te knopen met toproeiers, vedettes van weleer, AEGON-directeuren en Ajax-bobo’s en een fijn sfeerbeeld te scheppen van een gezellige avond waar voetbal en roeien voor heel even bijeen kwamen.
Lees meer →

Ik moet iets kwijt. Ik hoor namelijk steeds vaker een tenenkrommende uitspraak in de sportmedia. ‘Die en die moet nog groeien in het toernooi’. Laatst was het Youri Mulder. De analyticus van de NOS sprak over het Nederlandse elftal, dat met afwisselend gecontroleerd en chaotisch voetbal Roemenië had verslagen. “Als je in het toernooi groeit, zoals ze dat dan zeggen,” sprak Mulder over de vooruitblik richting het WK in Brazilië en de mogelijkheden die oranje daar had. Maar wat betekent dat nou eigenlijk, dat ‘in het toernooi groeien’? Niet meer en niet minder dan dat je voorbereiding op het bewuste toernooi slecht was. Dat je nog niet klaar bent voor het grote werk als je eerste wedstrijd begint. En dat is toch op zijn minst een opmerkelijke misser?
Lees meer →

Het leek oorspronkelijk zo’n goed idee: meedoen aan de Mud Masters. Een obstakelrace vlakbij Hoofddorp waarbij – verrassend genoeg – modder een hoofdrol speelde. Maar eenmaal onderweg heb ik me meermaals afgevraagd waarom ik mezelf ook al weer wilde bewijzen. Al tijgerend onder prikkeldraad, wadend door stinkende slootjes en wegzakkend in enkeldiepe blubber had ik daar genoeg aanleiding voor. En niet alleen ik, de vierduizend anderen die meededen hebben ongetwijfeld ook wel eens gedacht waarom ze hadden betaald om twee uur lang hindernissen, kou en modder te trotseren. En aan het eind nog onder stroom gezet te worden ook.
Lees meer →